Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ηράκλειο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ηράκλειο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 16 Ιουλίου 2011

Μόνο εμένα μου φαίνεται ρατσιστικό αυτό το φυλλάδιο πολιτιστικών εκδηλώσεων;

Ξεφυλλίζοντας το φυλλάδιο των καλοκαιρινών πολιτιστικών εκδηλώσεων του δήμου Ηρακλείου, ξαφνιάστηκα αρνητικά από αυτά που διάβαζα. Δεν αναφέρομαι στις πολιτιστικές εκδηλώσεις που επιλέχτηκαν αλλά σε άλλο περιεχόμενο του φυλλαδίου. Συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια εκτός από τις εκδηλώσεις, στις ενδιάμεσες σελίδες να παρουσιάζονται κάποιες πτυχές της πόλης κυρίως ιστορικές.

Στο φετινό φυλλάδιο είχαν τη φαεινή ιδέα και επέλεξαν να δείξουν τους "σπουργίτες των πεζοδρομίων" όπως τους ονόμασαν. Ποιοι είναι αυτοί; Δείτε τι γράφουν:

Σπουργίτες των πεζοδρομίων τους χαρακτηρίσαμε... Τους «γνωρίσαμε» από κοντά, «μιλήσαμε» μαζί τους, ακούσαμε πολλά γι’ αυτούς τους γραφικούς τύπους της πόλης μας, που μας φέρνουν πολλά στη μνήμη.

Ούτε εισαγωγικά δεν έχει στην λέξη "γραφικούς", το θεωρεί δεδομένο ότι ισχύει. Και συνεχίζει το κείμενο:

Οι γραφικοί τύποι του Μεγάλου Κάστρου καταλαμβάνουν χρονικά την περίοδο από τις αρχές του 20ου αιώνα έως και τις αρχές της δεκαετίας του ΄80. Πρόκειται για χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες με ιδιαίτερα έντονα προσωπικά στοιχεία, τα οποία κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο του Ηρακλείου.

Είναι τύποι που μαρτυρούν την «άλλη», τη διαφορετική όψη της πόλης. Ο σημερινός Ηρακλειώτης μπορεί να κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν και να περιπλανηθεί στα απόμερα σοκάκια της παλιάς πόλης, αλλά και στην πολυσύχναστη Πλατιά Στράτα. Μέσα από αυτές τις ιδιάζουσες «προσωπικότητες» εισδύει στις άδυτες πτυχές της κοινωνίας του παλιού Ηρακλείου και βιώνει το ιστορικό της υπόβαθρο, με όλη τη διαφορετικότητα και την
προκατάληψη που διέκρινε και διακρίνει, ακόμη και σήμερα, την πόλη μας.
Να δεχτώ ότι οι άνθρωποι αυτοί ήταν από τις γνωστές φυσιογνωμίες της πόλης, να δεχτώ ότι ανήκουν στην ιστορία της πόλης. Δε μπορώ να κατανοήσω όμως, το λόγο που έπρεπε να μπουν σε ένα φυλλάδιο πολιτιστικών εκδηλώσεων το οποίο απευθύνεται τόσο σε Έλληνες ντόπιους και επισκέπτες όσο και σε ξένους αφού έχει και αγγλική μετάφραση.

Δεν είναι ρατσιστικό να αποκαλείς δημόσια έναν άνθρωπο ο οποίος δεν βρίσκεται στη ζωή, ως "γραφικό"; Κάποιοι θα πουν μα ήταν οι "γραφικοί", οι "τρελοί" της πόλης...

Ε, και;

Δηλαδή η ιδιαιτερότητα του κάθε ανθρώπου που είτε έχει κάποιο θέμα υγείας, είτε από δική του επιλογή επιθυμούσε να ξεχωρίζει από το γενικό σύνολο, το γενικό κανόνα, πρέπει να ονομάζεται δημόσια γραφικός και να είναι θέμα αυτό για να μπει σε φυλλάδιο πολιτισμού; Λες και η πόλη δεν έχει άλλα ιστορικά στοιχεία να αναδείξει...

Μόνο σε εμένα φαίνεται αυτή η δημοσίευση ρατσιστική ή είμαι υπερβολικός;

Το φυλλάδιο μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ: http://www.heraklion.gr/files/186/2911/kalokairo2011_web12-07-11.pdf

Τρίτη 26 Απριλίου 2011

Γιατί όχι ελιές;

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με την πρώτη δημοσίευση...

Το Ηράκλειο είναι μια πολύ ζωντανή πόλη 142.000 κατοίκων (απογραφή 2001). Τα τελευταία χρόνια άρχισε να βελτιώνεται η αισθητική της. Η πόλη άνοιξε επιτέλους το μέτωπο προς τη θάλασσα, έγιναν διάφοροι πεζόδρομοι (ειδικά στο κέντρο της), κάποιοι καλύτεροι δρόμοι (αυτό με τους δρόμους είναι άλλη ιστορία που θα επανέλθω σε άλλη δημοσίευση), με τα περισσότερα έργα να γίνονται καλώς ή κακώς την εποχή των ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Εκείνη την εποχή λοιπόν, γέμισε η πόλη εισαγόμενους αιγυπτιακούς φοίνικες. Δε γνωρίζω πόσο κόστισαν, αλλά είναι γεγονός ότι μαζί με τους φοίνικες κάναμε εισαγωγή ένα σκαθάρι. Θα έχετε ακούσει ίσως για το περιβόητο σκαθάρι που τρώει τους φοίνικες από τα μέσα. Δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα συγκεκριμένη χημική θεραπεία για το σκαθάρι με αποτέλεσμα να έχουν καταστραφεί δεκάδες φοίνικες και μάλιστα πολλοί ντόπιοι κάποιοι από τους οποίους ήταν πολλών ετών δέντρα. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό, αλλά το σκαθάρι επεκτάθηκε και απειλεί το φοινικόδασος του Βάι και αυτό της Πρέβελης (ότι απέμεινε από τη φωτιά). Στην Αθήνα στο Πεδίο του Άρεως και στον Εθνικό Κήπο, πήραν έκτακτα μέτρα για να προλάβουν την εξάπλωσή του.

Ερχόμαστε στο πρώτο ερώτημα. Χρειαζόταν να κάνουμε εισαγωγή φοινίκων από την Αίγυπτο; Έτσι φαίνεται... δεν μπορούσε μάλλον η εσωτερική αγορά να καλύψει τη ζήτηση της πόλης. Απορώ βέβαια, ενώ υπάρχουν δυο δάση ενδημικών φοινίκων στην Κρήτη, γιατί δεν μπορούσαν να πάρουν από εκεί δέντρα.

Δεύτερο ερώτημα και πιο ουσιαστικό ίσως. Γιατί χρειαζόταν η πόλη να γεμίσει φοίνικες και να μοιάζει σαν το Λος Άντζελες; Δε γνωρίζω γιατί αποφασίστηκε αυτή η αισθητική άποψη για την πόλη. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν δέντρα της κρητικής πανίδας. Σε κάποιες περιπτώσεις το έκαναν φυτεύοντας αλμυρίκια (στην πλατεία του πρώην Ξενία) και λίγες χαρουπιές σε γλάστρες στην 25η Αυγούστου και στη Χάνδακος!!!

Τρίτο ερώτημα. Δεν θα μπορούσαν στη θέση των φοινίκων να χρησιμοποιούσαν ελιές; Δεν θα μπορούσε η πόλη να γεμίσει ελιές; Με αυτόν τον τρόπο, μια μεγαλόπολη και ολίγον άσχημη, θα έβρισκε ένα φτηνό και όμορφο τρόπο (ελιές θα έβρισκαν παντού να φυτέψουν), να διαφημίσει σε πλήθος τουριστών που επισκέπτονται την πόλη, ένα δέντρο που θα έπρεπε να παράγει χωρίς υπερβολή, το χρυσό της Κρήτης, το ΛΑΔΙ. Η ελιά ως δέντρο μπορεί να γίνει μεγάλο, μικρό σε μπονζάι, θάμνος σε διάφορα σχήματα, ενώ είναι ανθεκτικό στο κλιμα της Κρήτης.

Το λάδι είναι αποδεδειγμένα ένα προϊόν μεγάλης διατροφικής αξίας. Η Κρητική Διατροφή βασίζεται (πιο σωστά βασιζόταν) σε αυτό και έχουν γίνει πάρα πολλές μελέτες δείχνοντας τα προτερήματά του. Εκτός όμως τη βρώσιμη κατανάλωσή του, υπάρχουν και άλλα προϊόντα προερχόμενα από το λάδι όπως αυτά της κοσμητικής (σαπούνια και άλλα). Έχοντας όλα αυτά στο νου, είναι απορίας άξιο γιατί ΔΕΝ έχει το λάδι την αξία που του ανήκει, όχι μόνο οικονομική αλλά ουσιαστική.

Δυστυχώς έτσι όπως πάνε τα πράγματα (και με κομμένες επιδοτήσεις), με τιμή λαδιού 2 ευρώ το κιλό στην καλύτερη περίπτωση, φοβάμαι ότι θα αρχίσουν να εγκαταλείπονται τα ελαιόδεντρα. Και εντάξει όλοι αυτοί που έχουν λίγα δέντρα για το λάδι της οικογένειας, αλλά οι υπόλοιποι πιθανότατα θα αγοράζουν πάνω από 5-6 ευρώ το κιλό, λάδι Ιταλικό, Ισπανικό, ίσως και Τούρκικο.